Delirium

Delirium
~~D

wtorek, 19 stycznia 2016

Rozdział pierwszy

-No to jak? Najdłuższe wakacje życia właśnie się zaczęły... Będę za wami tęsknić, skarby! - powiedziałam smutnym głosem, przytulając się do każdego.
-Alicja! Wiesz dobrze, że istnieje takie coś jak telefon komórkowy, laptop, komputer, czy internet. Zawsze będziemy mieć kontakt!

-Łatwo ci mówić, Łukasz. Nie wierzę, że te lata razem tak szybko zleciały... Nie wierzę, że jesteśmy młodymi dorosłymi, zaraz się ożenimy, lub pójdziemy na studia, zamieszkamy we własnym, małym mieszkaniu... Wyjdziemy na swoje.
-Rozwiniemy swoje pasje do granic możliwości! - wtrącił się Jasiek.
-Dobra, ekipo - napiszcie mi na kartce swoje numery telefonów, bo nie wiem, czy mam aktualne! - klasnęłam w dłonie, podałam kartkę Jaśkowi, ten podał do Łukasza i tak dalej.
-Proszę! - ze szczerym uśmiechem kartkę oddała mi Justyna - moja przyjaciółka.
-Ja się zbieram, Jaś - widzimy się wieczorem. Cześć! - pomachałam wszystkim na pożegnanie i pośpiesznie odeszłam. Zegar wskazywał godzinę jedenastą - mam jeszcze siedem godzin do spotkania z przyjacielem. Postanowiłam, że przejdę się do pobliskiej galerii zjeść coś, potem może wybiorę się do kina, a na koniec wrócę do domu i zdrzemnę się dwie godzinki - nie spałam całą noc.. za dużo stresu przed końcem szkoły. Szkoły, z którą męczyłam się tyle lat, tyle długich lat. Dzięki szkole poznałam najwspanialsze osoby na ziemi, za które oddałabym życie.
  
                                                                                           ***
-Dzień dobry! - krzyknęłam do siedzącej za ladą kasjerki - Oferta pracy nadal aktualna?
-No - zdjęła okulary i popatrzyła się na mnie - Powiem ci szczerze, że już nie, ale to tylko dlatego, że zamykamy sklep.
-Ugh, no dobrze, to miłego dnia! - rzuciłam, wychodząc ze sklepu.
Zero pracy, równa się zero pieniędzy... Coś może da się wykombinować.

Dochodziłam powoli do małego domku, otworzyłam zieloną furtkę i pokierowałam się w stronę dużych, brązowych drzwi. Zapukałam w nie delikatnie. Po chwili moim oczom ukazała się kobieta.
-Cześć kochanie, co tu robisz?
-Dzień dobry, jest może Janek? Mam do niego sprawę.
-Jest, jest. Jak zwykle przed tym swoim komputerem, wchodź - otworzyła szerzej drzwi - idź na górę.
Poszłam według wskazówek pani Dąbrowskiej.  Chwilę później byłam już pod drzwiami do królestwa mojego przyjaciela. Otworzyłam je delikatnie, usłyszałam ciche "Proszę", więc śmielej weszłam do środka.
Pokój był duży, miał żółte ściany, pod ścianą stało łóżko, a nad łóżkiem dało się zauważyć masę rysunków, plakatów - czegokolwiek dusza zapragnie. Potem standardowo - biurko, komputer, dwa monitory. Całość dopełniało lustro, które stało w kącie obok wyjścia na mały balkonik.
-Mam sprawę Jasiek - zaczęłam rozmowę siadając na łóżko.
-No, dawaj, w czym problem? Od razu mówię - zero wybierania koloru sukienki, bo mam tego dość. Nie jestem stylistą.
-Czy w tym twoim świecie... YouTube da się zarabiać?
-Zależy.
-Oj, wiesz dobrze, że się na tym nie znam - fuknęłam w jego stronę.
-Alicja, skoro się nie znasz, to nie mamy nawet o czym mówić! Lustrzanka, montaż, pomysł - to samo nie przyjdzie. Musisz się wybić, zyskać widzów - potem możemy porozmawiać o zarabianiu.
-Pomógłbyś mi?
-Jeżeli tego tak bardzo chcesz - odparł, zmieniając miejsce siedzenia na łóżko.
-Chcę. Potrzebuję pieniędzy, a nie mam jakiegokolwiek pomysłu. YouTube to ostatni ratunek...
-Czy ja wiem...
-Czy ty wiesz co? - zapytałam go. Podnosząc się gwałtownie do pozycji stojącej.
-Jest tyle sposobów na zarobek, a ty tego nie widzisz. Za jakiś czas organizuję obóz z widzami, mam do ciebie zaufanie, jesteś pełnoletnia więc... Pojechałabyś jako opiekun, a ja bym ci za to zapłacił. Bądźmy szczerzy - wszyscy wiedzą, że nic nie będziesz robić w wakacje. 4 turnusy, czyli licz stawkę razy cztery. Proponuję, że koszt obozu, to to, co ci zapłacę. Wchodzisz?
-Poczekaj... chcesz mi zapłacić osiem tysięcy za wakacje? Gdzie haczyk?
-No ja wale, przyjaciel proponuje ci pieniądze za nic tak naprawdę, a ty się pytasz gdzie haczyk.. Alicja! Obudź się - tu ziemia! Czy ty myślisz, że to normalne wakacje? Będą tam moi widzowie, atrakcje - a ty jako opiekun będziesz musiała w tym wszystkim brać udział - zaczął wymachiwać rękami.
Wstał z łóżka, podszedł do biurka. Wstukał coś w wyszukiwarkę. Machnął ręką w moją stronę, żebym do niego podeszła. Odsunął się od biurka i wskazał palcem jedno zdanie w tekście, napisanym malutką czcionką.

                                                                                                      ***
"Opiekun obozu może dostać wynagrodzenie za wykonanie przydzielonych do niego obowiązków - jednakże zależy to od pomysłodawcy"
Mhm... 8 tysięcy... Brzmi, i wygląda dobrze, więc czemu nie?
Otóż, mam kilka powodów. Depresja - na którą cierpię już kilka dobrych lat. Ciągle jestem w fazie leczenia,  uczęszczam do psychologa. Bardzo możliwe jest to, że gdy opuszczę kilka wizyt znów wrócę do poprzedniego stanu życia, czego nie chcę.
Chciałabym żyć normalnie, nie odwoływać spotkań ze względu na psychologa. Według niego jestem na dobrej drodze, zmierzam ku wyleczeniu. Mam szansę na normalne życie - nie chcę jej zaprzepaścić ośmioma tysiącami. Pieniądze są ważne, lecz zdrowie, samopoczucie też.
-Odpada - powiedziałam krótko, opadając na fotel.
-Ale.. dlaczego?
-Depresja, psycholog, wizyty, normalne życie - mówi ci to coś? Byłeś ze mną od początku choroby. Kurcze, Jaś, przepraszam... Zdrowie jest dla mnie najważniejsze. Ja... muszę już iść - chciałam uniknąć dalszej rozmowy.
-Ugh, no dobra. Wieczór aktualny?
-Nie wystawiłabym cię, lecę, cześć! - wyszłam w pośpiechu z jego pokoju.
Pokierowałam się w stronę drzwi, rzuciłam tylko "Do widzenia" w stronę jego rodziców i wybiegłam z domu. Musiałam się poważnie zastanowić nad tą ofertą... Pieniądze na drzewach nie rosną.
                                                                                         ***
-Cześć mamuś. Jestem! - krzyknęłam do mojej mamy, stojącej w kuchni.
-No cześć, skarbie. Jak tam było? Opowiadaj! Masz już chłopaka?
-Mamo, wiem, że rzadziej się widujemy, bo mieszkam z ojcem, ale dwa tygodnie na znalezienie chłopaka? Czy ty sobie żartujesz?
-A ten Jasiek... Podoba ci się?
-O, ja wale, kiedy wy zrozumiecie, że przyjaciel nie znaczy chłopak? A jakbym ci powiedziała, że woli chłopaków, to dałabyś mi z nim spokój?
-Pff, córa - nigdy!
-Kocham cię - przytuliłam ją - a teraz na serio. Potrzebuję pieniędzy. Jasiek ma wakacje z widzami, zaproponował mi, że mogę być opiekunem na czterech turnusach, zapłaci mi za to... ale wiesz, depresja i psycholog... Co myślisz?
-Ja bym pojechała, rozerwiesz się, nie będziesz płaszczyła dupy przed telewizorem, czy komputerem. Spędzicie czas razem - a co do depresji, nie martw się. Jesteś na dobrej drodze, masz duże szanse na wyzdrowienie. Masz wyrozumiałego psychologa, zwolni cię z kilku wizyt.
-Jejku, właśnie wiem... ale wiesz jaka jestem przewrażliwiona!
-Alicjo, możesz mi zaufać - popatrzyła się prosto w moje oczy - wiem co mówię. Chciałabyś coś do jedzenia? - wstała, zmieniając temat.
-Tak! Nawet bardzo, nawet nie wiesz, jaka jestem głodna po całym dniu! Zjadłabym wszystko!
-Już widzę, jak jesz bigos, już to widzę! Mam dla ciebie... Właściwie, to nic nie mam. Chociaż, ja wiem... Mam pizzę z wczoraj - powiedziała wyciągając pudełko z pizzą z lodówki.
-W sumie, to mogłabym zjeść jeden kawałek. Adam dzisiaj przychodzi?
-Polubiłaś go? Przychodzi na kolację.
-Okej, to ja idę do siebie.
                                                                                     ***
Poszłam na drugie piętro, do mojego pokoju. Mieszkam z ojcem, ale u mamy bywam bardzo często, więc mam u niej swój własny pokój. Otworzyłam białe drzwi.
W pokoju miałam łóżko - standard, po prawej stronie znajdowała się szafa, obok niej komoda.
Naprzeciwko łóżka miałam biurko, nad biurkiem półkę z książkami.
Po lewej stronie była mała sofa, ogólnie cały pokój był mały - lecz nie potrzebowałam większego.
Zjadłam wcześniej wzięty kawałek pizzy i padłam na łóżko - co było moim błędem.
Zasnęłam od razu, miałam wrażenie, że spałam góra piętnaście minut... piętnaście minut nie dorównuje 5 godzinom.
-Cholera - powiedziałam pod nosem sprawdzając godzinę na wyświetlaczu w telefonie - 20...
Złapałam się za głowę, wystawiłam Jaśka... To wyjście było dla niego ważne, a ja powiedziałam mu, że na pewno będę. Co ja najlepszego zrobiłam.
Odblokowałam telefon i wybrałam numer do chłopaka.
-Dzięki - usłyszałam po chwili - znów mnie wystawiłaś. Wiedziałaś jakie to dla mnie ważne.
-Ja... przepraszam Jane...
-Możesz sobie darować. Dzięki za chęci.
Usłyszałam głos kończący rozmowę. Super, teraz jeszcze się na mnie zdenerwował. Przeprosiny w niczym nie pomogą...
Jedyne, co mi pozostało, to przebranie się w coś ładnego i zejście na kolację do mamy i jej partnera.
Wzięłam pierwszą lepszą sukienkę i czystą bieliznę, poszłam do łazienki - gdzie się przebrałam. Rozczesałam włosy i zeszłam.
Bez zastanowienia usiadłam przy stole.
-Alicja? - usłyszałam znajomy głos. Od razu wstałam i pobiegłam do mężczyzny stojącego pod drzwiami. Pomimo tego, że Adam był tylko chłopakiem mojej matki, traktowałam go jak drugiego ojca. Jednak wolałam z nim zostać po imieniu.
-Adam! Jejku, jak ja cię dawno nie widziałam!
-Jest mama?
-W kuchni. Chodź - machnęłam ręką w kierunku Adama, na znak, aby szedł do kuchni.
Uśmiechnięta usiadłam do stołu, obok mnie mama, a naprzeciwko Adam. Dowiedziałam się, że czekamy jeszcze na jego syna, który ma wrócić ze spotkania ze swoją dziewczyną.
W czasie czekania na chłopaka zastanawiałam się, jak przeprosić skutecznie Jasia - tak, aby mi wybaczył. Niby to takie łatwe - mam przecież kontakt.. Właśnie! Za miesiąc ma urodziny, może zrobię mu niespodziankę i zaproszę kogoś wspaniałego! To jest myśl.
-Alicja, to jest Daniel - mama przedstawiła mi syna jej partnera.
-Cześć - przywitałam się ze szczerym uśmiechem.
-Hej.
-Dobra, dzieci, chodźcie do stołu, kolacja czeka! - poganiała nas mama.
Pociągnęłam Daniela za rękę w stronę kuchni, usiadł obok swojego ojca.
Zaczęliśmy jedzenie, mama przygotowała wspaniałą rybę - którą swoją drogą - zjedliśmy w kilkanaście minut. Napiliśmy się jeszcze zielonej herbaty, zaczęliśmy rozmowę. Rozmawialiśmy na wszystkie tematy, od szkoły, do mojego mieszkania w Warszawie.
-Właśnie, córciu - musimy ci o czymś powiedzieć. Jak wiesz, od kilku lat nie dostawałaś ode mnie żadnego prezentu na urodziny, święta i inne okazje, zbierałam wtedy pieniądze na coś, co przyda ci się na dłużej, niż jakiś kosmetyk... Razem z Adamem kupiliśmy ci mieszkanie w centrum Warszawie! - powiedziała. Na co ja prawie wyplułam herbatę na sukienkę.
-Nie musieliście! Naprawdę... Co ja bym bez was zrobiła...


~D

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz